Cerkiew w Miliku

Cerkiew MilikPodróżując po okolicach Muszyny warto skierować swe kroki do niewielkiej wsi Milik. Znajduje się ona na zachód od Muszyny, w wąskiej dolinie uchodzącego do Popradu potoku o tej samej nazwie. Wieś wydaje się być wciśnięta między okoliczne wzgórza a nad jej północną częścią góruje wyniosła Pusta Wielka.

Od początku swego istnienia wioska zamieszkana była przez ludność ruską, nazwaną z czasem Łemkami. Pierwsza cerkiew powstałą tu już na przełomie XVI i XVII wieku. Jednak na początku wieku XIX została ona zniesiona przez wezbrane wody potoku. Wtedy też wybudowano obecną świątynię po wezwaniem świętych Kosmy i Damiana, zmieniając jednak jej miejsce na lepiej zabezpieczone przed powodzią. Łemkowie mieszkali w Miliku do 1947 roku, kiedy to w ramach Akcji Wisła zostali wysiedleni na tak zwane Ziemie Odzyskane. Na ich miejsce pojawili się polscy osadnicy, którzy przystosowali cerkiew dla potrzeb kościoła katolickiego.

Milicka cerkiew jest budowlą typowa dla tych terenów. Zbudowano ją w stylu zachodniołemkowskim zachowując podział na prezbiterium, nawę i okolony ścianami wieży babiniec. Dodatkowo do nawy przylegają dwie symetryczne kaplice boczne. Prezbiterium przykrywa dach namiotowy łamany, natomiast nawę kalenicowy. Wszystkie części zwieńczone są smukłymi hełmami z latarniami pozornymi. W oczy rzucają się ich kolorowe zdobienia, które dawniej były powszechnie stosowane na Łemkowszczyźnie, a obecnie po remontach znowu pojawiają się na kolejnych cerkwiach.

Wnętrze cerkwi pokryte jest polichromiami figuralnymi z 1930 roku. Ponadto na ścianach znajdują się ciekawe ikony z różnych okresów, w tym rzadko spotykana płaszczenica czyli przedstawienie Chrystusa w grobie. Między nawą a prezbiterium zachował się kompletny ikonostas z początku XIX wieku.

Milik to niezwykle urokliwa beskidzka wioska, którą warto odwiedzić ze względu na wspaniałe widoki i malowniczo położoną cerkiew.